Opis
National Portrait Gallery w Londynie to muzeum twarzy: portretów ludzi, którzy tworzyli brytyjską historię i kulturę, od monarchów i poetów po dzisiejsze twarze. Stoi tuż przy Trafalgar Square, obok National Gallery, i otwarto ją w 1856 roku.
Obowiązuje tu nietypowa zasada: portrety wybiera się ze względu na to, kto jest na nich przedstawiony, a nie kto je namalował. Autoportret Reynoldsa wisi więc obok ciekawostek. W zbiorach są obrazy, rysunki, rzeźby, fotografie i karykatury.
Pierwszy portret, który trafił do galerii w 1856 roku, jest do dziś najsłynniejszy: portret Chandosa, najbardziej znany wizerunek Williama Szekspira. Czy to naprawdę on? Nikt nie może być całkiem pewny.
Nie przegap anamorficznego portretu Edwarda VI pędzla Williama Scrotsa, rozciągniętego tak, że wygląda poprawnie tylko pod jednym kątem, oraz obrazu sióstr pędzla Branwella Brontë, przedstawiającego Charlotte, Emily i Anne.
Portret zbiorowy Konferencji w Somerset House z 1604 roku jest sam w sobie dokumentem. Rzeźba królowej Wiktorii i księcia Alberta w strojach średniowiecznych to osobna ciekawostka. Żyjących wpuszczano tu dopiero od 1969 roku.
Zwiedzanie zaczyna się od schodów ruchomych skrzydła Ondaatje, długiej dwupiętrowej wspinaczki, która prowadzi zwiedzających prosto do epoki Tudorów. Duża renowacja, zakończona w 2023 roku, dała galerii także nowe wejście z brązowymi drzwiami autorstwa Tracey Emin.
Na drzwiach jest 45 portretów anonimowych kobiet. W środku nowe galerie opowiadają historię od Tudorów do dziś, a portrety współczesne często się zmieniają, podobnie jak doroczna wystawa BP Portrait Award.
Pomysł wyszedł od earla Stanhope'a, który musiał zgłaszać go trzykrotnie, zanim zgodził się parlament. Jego popiersie czuwa nad starym wejściem, między Macaulayem a Thomasem Carlyle'em. Portret Chandosa podarował lord Ellesmere, jeden z pierwszych powierników.
Przez pierwsze czterdzieści lat galeria wędrowała po Londynie: Westminster, Exhibition Road, potem Bethnal Green. W 1896 roku zamieszkała w obecnym gmachu, sfinansowanym przez filantropa Williama Henry'ego Alexandra, obok National Gallery.
Obowiązuje tu nietypowa zasada: portrety wybiera się ze względu na to, kto jest na nich przedstawiony, a nie kto je namalował. Autoportret Reynoldsa wisi więc obok ciekawostek. W zbiorach są obrazy, rysunki, rzeźby, fotografie i karykatury.
Pierwszy portret, który trafił do galerii w 1856 roku, jest do dziś najsłynniejszy: portret Chandosa, najbardziej znany wizerunek Williama Szekspira. Czy to naprawdę on? Nikt nie może być całkiem pewny.
Nie przegap anamorficznego portretu Edwarda VI pędzla Williama Scrotsa, rozciągniętego tak, że wygląda poprawnie tylko pod jednym kątem, oraz obrazu sióstr pędzla Branwella Brontë, przedstawiającego Charlotte, Emily i Anne.
Portret zbiorowy Konferencji w Somerset House z 1604 roku jest sam w sobie dokumentem. Rzeźba królowej Wiktorii i księcia Alberta w strojach średniowiecznych to osobna ciekawostka. Żyjących wpuszczano tu dopiero od 1969 roku.
Zwiedzanie zaczyna się od schodów ruchomych skrzydła Ondaatje, długiej dwupiętrowej wspinaczki, która prowadzi zwiedzających prosto do epoki Tudorów. Duża renowacja, zakończona w 2023 roku, dała galerii także nowe wejście z brązowymi drzwiami autorstwa Tracey Emin.
Na drzwiach jest 45 portretów anonimowych kobiet. W środku nowe galerie opowiadają historię od Tudorów do dziś, a portrety współczesne często się zmieniają, podobnie jak doroczna wystawa BP Portrait Award.
Pomysł wyszedł od earla Stanhope'a, który musiał zgłaszać go trzykrotnie, zanim zgodził się parlament. Jego popiersie czuwa nad starym wejściem, między Macaulayem a Thomasem Carlyle'em. Portret Chandosa podarował lord Ellesmere, jeden z pierwszych powierników.
Przez pierwsze czterdzieści lat galeria wędrowała po Londynie: Westminster, Exhibition Road, potem Bethnal Green. W 1896 roku zamieszkała w obecnym gmachu, sfinansowanym przez filantropa Williama Henry'ego Alexandra, obok National Gallery.