Opis
National Gallery to wielkie londyńskie muzeum sztuki, po północnej stronie Trafalgar Square. Zgromadzono w nim ponad 2300 obrazów od połowy XIII wieku do 1900 roku, od Giotta do Cézanne’a, a główna kolekcja jest dostępna bezpłatnie.
To nie jest zbiór królewski. Paryż, Florencja i Monachium udostępniły publiczności obrazy swoich władców, ale w Wielkiej Brytanii królewskie malarstwo zostało przy królu. Dlatego naród zaczynał od zera w 1824 roku, kupując 38 obrazów od bankiera Johna Juliusa Angersteina. Dwie trzecie dzisiejszej kolekcji pochodzi z darów.
Neoklasycystyczny gmach projektu Williama Wilkinsa otwarto w 1838 roku, przy placu, który dopiero co wytyczono między bogatym West Endem a biedniejszym East Endem. Krytykowano go za zbytnią ciasnotę i od tamtej pory ciągle go rozbudowywano. Skrzydło Sainsbury, otwarte w 1991 roku, mieści obrazy wczesnego renesansu.
Wśród arcydzieł Ambasadorowie Holbeina to podwójny portret pełen szczegółów. Bitwa pod San Romano Paola Uccella to plątanina kopii i koni, w perspektywie. Chrzest Chrystusa Piera della Francesca to sama cisza i światło.
Nie pomiń kartonu Leonarda przedstawiającego Maryję z Dzieciątkiem i św. Anną ani Wenus z lustrem Velázqueza. W salach z XIX wieku Słoneczniki van Gogha płoną żółcią.
Niektóre z tych dzieł przeżyły niebezpieczne chwile. W 1914 roku sufrażystka Mary Richardson pocięła Wenus z lustrem nożem, w proteście. W 1961 roku bezrobotny kierowca autobusu Kempton Bunton wyniósł portret księcia Wellingtona pędzla Goi i odesłał go po czterech latach. Ława przysięgłych uznała go za niewinnego kradzieży obrazu, winnego tylko kradzieży ramy.
W czasie drugiej wojny światowej obrazy wywieziono do kamieniołomu łupku w Manod w północnej Walii. Puste muzeum nie zamknęło się: pianistka Myra Hess dawała tam codzienne koncerty w porze lunchu, by podtrzymać na duchu Londyn.
Sam budynek też ma swoje szczegóły. Pod stopami w holach wejściowych leży mozaikowa posadzka Borisa Anrepa, wykonana w latach 1928–1952. Pełna jest alegorycznych postaci o twarzach sławnych ludzi, wśród nich Virginii Woolf, Grety Garbo i Winstona Churchilla.
Koniecznie zobacz
• Ambasadorów.
• Słoneczniki.
• Bitwę pod San Romano.
• Wenus z lustrem.
• Karton Leonarda.
Czy wiesz, że…?
• W 1957 roku komisja parlamentarna napisała, że obrazy nie są celem galerii, a jedynie środkiem, by dać ludziom „uszlachetniającą przyjemność”.
• Turner zapisał swoje obrazy narodowi pod warunkiem, że dwa z nich zawisną obok dzieł Claude’a: ta wola jest przestrzegana do dziś.
To nie jest zbiór królewski. Paryż, Florencja i Monachium udostępniły publiczności obrazy swoich władców, ale w Wielkiej Brytanii królewskie malarstwo zostało przy królu. Dlatego naród zaczynał od zera w 1824 roku, kupując 38 obrazów od bankiera Johna Juliusa Angersteina. Dwie trzecie dzisiejszej kolekcji pochodzi z darów.
Neoklasycystyczny gmach projektu Williama Wilkinsa otwarto w 1838 roku, przy placu, który dopiero co wytyczono między bogatym West Endem a biedniejszym East Endem. Krytykowano go za zbytnią ciasnotę i od tamtej pory ciągle go rozbudowywano. Skrzydło Sainsbury, otwarte w 1991 roku, mieści obrazy wczesnego renesansu.
Wśród arcydzieł Ambasadorowie Holbeina to podwójny portret pełen szczegółów. Bitwa pod San Romano Paola Uccella to plątanina kopii i koni, w perspektywie. Chrzest Chrystusa Piera della Francesca to sama cisza i światło.
Nie pomiń kartonu Leonarda przedstawiającego Maryję z Dzieciątkiem i św. Anną ani Wenus z lustrem Velázqueza. W salach z XIX wieku Słoneczniki van Gogha płoną żółcią.
Niektóre z tych dzieł przeżyły niebezpieczne chwile. W 1914 roku sufrażystka Mary Richardson pocięła Wenus z lustrem nożem, w proteście. W 1961 roku bezrobotny kierowca autobusu Kempton Bunton wyniósł portret księcia Wellingtona pędzla Goi i odesłał go po czterech latach. Ława przysięgłych uznała go za niewinnego kradzieży obrazu, winnego tylko kradzieży ramy.
W czasie drugiej wojny światowej obrazy wywieziono do kamieniołomu łupku w Manod w północnej Walii. Puste muzeum nie zamknęło się: pianistka Myra Hess dawała tam codzienne koncerty w porze lunchu, by podtrzymać na duchu Londyn.
Sam budynek też ma swoje szczegóły. Pod stopami w holach wejściowych leży mozaikowa posadzka Borisa Anrepa, wykonana w latach 1928–1952. Pełna jest alegorycznych postaci o twarzach sławnych ludzi, wśród nich Virginii Woolf, Grety Garbo i Winstona Churchilla.
Koniecznie zobacz
• Ambasadorów.
• Słoneczniki.
• Bitwę pod San Romano.
• Wenus z lustrem.
• Karton Leonarda.
Czy wiesz, że…?
• W 1957 roku komisja parlamentarna napisała, że obrazy nie są celem galerii, a jedynie środkiem, by dać ludziom „uszlachetniającą przyjemność”.
• Turner zapisał swoje obrazy narodowi pod warunkiem, że dwa z nich zawisną obok dzieł Claude’a: ta wola jest przestrzegana do dziś.