Opis
Trafalgar Square to wielki plac publiczny Londynu, w Westminsterze, z National Gallery po północnej stronie. Londyńczycy spotykają się tu, by świętować, protestować i witać Nowy Rok, pod wysoką kolumną admirała.
W jego sercu wznosi się Kolumna Nelsona, 52 metry granitu, z posągiem wiceadmirała Horatia Nelsona na szczycie. Posąg ustawiono w 1843 roku, a plac, nazwany od zwycięstwa Nelsona pod Trafalgarem w 1805 roku, udostępniono publiczności w 1844 roku.
Podstawy strzegą cztery brązowe lwy, z których każdy waży siedem ton. Dodano je dopiero w 1867 roku. Rzeźbiarz Edwin Landseer pracował na martwym lwie wypożyczonym z zoo, ale zwlekał tak długo, że ciało zaczęło się psuć, dlatego łapy bardziej przypominają kocie.
Po obu stronach dwie fontanny Edwina Lutyensa z lat 1937–1939 zastąpiły wiktoriańskie, które trafiły do Kanady. W północno-zachodnim narożniku czwarty cokół przez lata stał pusty. Od 1999 roku gości serię współczesnych dzieł sztuki, specjalnie zamówionych.
Wokół placu stoją National Gallery, St Martin-in-the-Fields z wysoką wieżą, South Africa House i Canada House. Punkt na placu uznaje się za oficjalny środek Londynu, od którego mierzy się odległości do stolicy.
To miejsce zawsze tętniło życiem. Pod południową stroną robotnicy w latach pięćdziesiątych XX wieku znaleźli kości lwów, nosorożców i hipopotamów z ocieplenia sprzed około 120 000 lat. Później królowie trzymali tu swoje sokoły i konie, w Royal Mews, aż Jerzy IV je przeniósł, a John Nash uporządkował teren.
Pozostaje miejscem spotkań miasta. Co roku od 1947 roku Norwegia przysyła świerk norweski, w podziękowaniu za pomoc Wielkiej Brytanii w czasie wojny, a jego zapalenie to uroczystość. W 1887 roku wybuchły tu zamieszki Krwawej Niedzieli, a wielkie wiece wciąż zbierają się pod lwami.
Gołębie, których było kiedyś około 35 000, usuwano od 2001 roku. Podobno w czasie drugiej wojny światowej nazistowskie Niemcy miały plan przeniesienia Kolumny Nelsona do Berlina po inwazji.
W jego sercu wznosi się Kolumna Nelsona, 52 metry granitu, z posągiem wiceadmirała Horatia Nelsona na szczycie. Posąg ustawiono w 1843 roku, a plac, nazwany od zwycięstwa Nelsona pod Trafalgarem w 1805 roku, udostępniono publiczności w 1844 roku.
Podstawy strzegą cztery brązowe lwy, z których każdy waży siedem ton. Dodano je dopiero w 1867 roku. Rzeźbiarz Edwin Landseer pracował na martwym lwie wypożyczonym z zoo, ale zwlekał tak długo, że ciało zaczęło się psuć, dlatego łapy bardziej przypominają kocie.
Po obu stronach dwie fontanny Edwina Lutyensa z lat 1937–1939 zastąpiły wiktoriańskie, które trafiły do Kanady. W północno-zachodnim narożniku czwarty cokół przez lata stał pusty. Od 1999 roku gości serię współczesnych dzieł sztuki, specjalnie zamówionych.
Wokół placu stoją National Gallery, St Martin-in-the-Fields z wysoką wieżą, South Africa House i Canada House. Punkt na placu uznaje się za oficjalny środek Londynu, od którego mierzy się odległości do stolicy.
To miejsce zawsze tętniło życiem. Pod południową stroną robotnicy w latach pięćdziesiątych XX wieku znaleźli kości lwów, nosorożców i hipopotamów z ocieplenia sprzed około 120 000 lat. Później królowie trzymali tu swoje sokoły i konie, w Royal Mews, aż Jerzy IV je przeniósł, a John Nash uporządkował teren.
Pozostaje miejscem spotkań miasta. Co roku od 1947 roku Norwegia przysyła świerk norweski, w podziękowaniu za pomoc Wielkiej Brytanii w czasie wojny, a jego zapalenie to uroczystość. W 1887 roku wybuchły tu zamieszki Krwawej Niedzieli, a wielkie wiece wciąż zbierają się pod lwami.
Gołębie, których było kiedyś około 35 000, usuwano od 2001 roku. Podobno w czasie drugiej wojny światowej nazistowskie Niemcy miały plan przeniesienia Kolumny Nelsona do Berlina po inwazji.