Opis
Churchill War Rooms to tajny schron pod Whitehall, z którego brytyjski rząd kierował drugą wojną światową, dziś muzeum Imperial War Museum: niskie korytarze, mapy wciąż przypięte do ścian i pomieszczenia, w których Winston Churchill i jego generałowie obradowali pod bombami.
Na miejscu są dwa muzea, kilka kroków od Parliament Square i St James's Park: Cabinet War Rooms, zachowane niemal tak, jak je zostawiono w 1945 roku, oraz Churchill Museum, poświęcone całemu życiu tego człowieka.
W Cabinet Room Gabinet Wojenny zebrał się 115 razy, czasem do późnej nocy, a przy drzwiach stało dwóch wartowników. W maju 1940 roku nowy premier rozejrzał się po sali i powiedział: „Z tego pokoju będę kierował wojną”.
W Map Room całą dobę dyżurowali oficerowie marynarki, wojsk lądowych i lotnictwa, którzy codziennie przygotowywali dla króla i premiera zestawienie informacji wywiadowczych. 16 sierpnia 1945 roku, dzień po kapitulacji Japonii, po prostu zgasili światła i wyszli. Mapy wciąż wiszą na ścianach.
Zachowały się też Transatlantic Telephone Room, skąd Churchill mógł rozmawiać bezpiecznie z Rooseveltem w Waszyngtonie przez zaszyfrowaną linię, oraz jego gabinet z sypialnią, z którego wygłosił cztery wojenne przemówienia radiowe.
Churchill Museum, otwarte w 2005 roku, opowiada o jego życiu od dzieciństwa do śmierci w 1965 roku. Jego centralnym punktem jest piętnastometrowy interaktywny stół pełen dokumentów z jego archiwów.
Wielka Brytania nigdy wcześniej nie zbudowała takiego schronu. Prace ruszyły w 1938 roku w piwnicy rządowego budynku, w którym dziś mieści się Skarb Państwa, poniżej poziomu Tamizy, z drzwiami przeciwpowodziowymi i pompami. Schron zaczął działać 27 sierpnia 1939 roku, tydzień przed wypowiedzeniem wojny.
W czasie Blitzu nad nim wylano płytę betonu o grubości do półtora metra. Churchill rzadko jednak spał pod ziemią. Personel sypiał w „the Dock”, w podziemnym poziomie z niskimi sufitami, hałaśliwą wentylacją, myszami i chemicznymi toaletami. Jedna z sekretarek nazwała go „odrażającym”.
Po wojnie mogły tu zajrzeć tylko nieliczne małe grupy, po wcześniejszym umówieniu. Margaret Thatcher, wielbicielka Churchilla, otworzyła te pomieszczenia dla publiczności w 1984 roku, w obecności członków jego rodziny i dawnych pracowników.
Na miejscu są dwa muzea, kilka kroków od Parliament Square i St James's Park: Cabinet War Rooms, zachowane niemal tak, jak je zostawiono w 1945 roku, oraz Churchill Museum, poświęcone całemu życiu tego człowieka.
W Cabinet Room Gabinet Wojenny zebrał się 115 razy, czasem do późnej nocy, a przy drzwiach stało dwóch wartowników. W maju 1940 roku nowy premier rozejrzał się po sali i powiedział: „Z tego pokoju będę kierował wojną”.
W Map Room całą dobę dyżurowali oficerowie marynarki, wojsk lądowych i lotnictwa, którzy codziennie przygotowywali dla króla i premiera zestawienie informacji wywiadowczych. 16 sierpnia 1945 roku, dzień po kapitulacji Japonii, po prostu zgasili światła i wyszli. Mapy wciąż wiszą na ścianach.
Zachowały się też Transatlantic Telephone Room, skąd Churchill mógł rozmawiać bezpiecznie z Rooseveltem w Waszyngtonie przez zaszyfrowaną linię, oraz jego gabinet z sypialnią, z którego wygłosił cztery wojenne przemówienia radiowe.
Churchill Museum, otwarte w 2005 roku, opowiada o jego życiu od dzieciństwa do śmierci w 1965 roku. Jego centralnym punktem jest piętnastometrowy interaktywny stół pełen dokumentów z jego archiwów.
Wielka Brytania nigdy wcześniej nie zbudowała takiego schronu. Prace ruszyły w 1938 roku w piwnicy rządowego budynku, w którym dziś mieści się Skarb Państwa, poniżej poziomu Tamizy, z drzwiami przeciwpowodziowymi i pompami. Schron zaczął działać 27 sierpnia 1939 roku, tydzień przed wypowiedzeniem wojny.
W czasie Blitzu nad nim wylano płytę betonu o grubości do półtora metra. Churchill rzadko jednak spał pod ziemią. Personel sypiał w „the Dock”, w podziemnym poziomie z niskimi sufitami, hałaśliwą wentylacją, myszami i chemicznymi toaletami. Jedna z sekretarek nazwała go „odrażającym”.
Po wojnie mogły tu zajrzeć tylko nieliczne małe grupy, po wcześniejszym umówieniu. Margaret Thatcher, wielbicielka Churchilla, otworzyła te pomieszczenia dla publiczności w 1984 roku, w obecności członków jego rodziny i dawnych pracowników.