Omschrijving
De National Portrait Gallery in Londen is een museum van gezichten: portretten van de mensen die de Britse geschiedenis en cultuur maakten, van vorsten en dichters tot de gezichten van nu. Ze staat vlak bij Trafalgar Square, naast de National Gallery, en opende in 1856.
De regel hier is ongebruikelijk: portretten worden gekozen om wie erop staat, niet om wie ze schilderde. Zo hangt een zelfportret van Reynolds naast curiosa. De collectie bevat schilderijen, tekeningen, beeldhouwwerk, foto's en karikaturen.
Het eerste portret dat in 1856 in de galerie kwam, is nog steeds het beroemdste: het Chandos-portret, het bekendste portret van William Shakespeare. Is hij het echt? Niemand kan het helemaal zeker weten.
Mis het anamorfische portret van Edward VI van William Scrots niet, zo uitgerekt dat het alleen vanuit één hoek goed lijkt, en het schilderij van Branwell Brontë van zijn zussen Charlotte, Emily en Anne.
Het groepsportret van de Somerset House-conferentie van 1604 is een document op zich. Een beeld van koningin Victoria en prins Albert in middeleeuwse kleding is een curiosum apart. Levende mensen werden pas vanaf 1969 toegelaten.
Het bezoek begint met de roltrap van de Ondaatje Wing, een lange klim over twee verdiepingen die bezoekers meteen naar de Tudors brengt. Een grote renovatie, voltooid in 2023, gaf de galerie ook een nieuwe ingang met bronzen deuren van Tracey Emin.
De deuren dragen 45 portretten van onbekende vrouwen. Binnen vertellen nieuwe zalen het verhaal van de Tudors tot nu, en de hedendaagse portretten wisselen vaak, evenals de jaarlijkse tentoonstelling van de BP Portrait Award.
Het idee kwam van Earl Stanhope, die het drie keer moest voorstellen voordat het parlement instemde. Zijn buste waakt over de oude ingang, tussen Macaulay en Thomas Carlyle. Het Chandos-portret was een geschenk van Lord Ellesmere, een van de eerste trustees.
De eerste veertig jaar verhuisde de galerie door Londen: Westminster, Exhibition Road, daarna Bethnal Green. In 1896 vestigde ze zich in het huidige gebouw, betaald door de filantroop William Henry Alexander, naast de National Gallery.
De regel hier is ongebruikelijk: portretten worden gekozen om wie erop staat, niet om wie ze schilderde. Zo hangt een zelfportret van Reynolds naast curiosa. De collectie bevat schilderijen, tekeningen, beeldhouwwerk, foto's en karikaturen.
Het eerste portret dat in 1856 in de galerie kwam, is nog steeds het beroemdste: het Chandos-portret, het bekendste portret van William Shakespeare. Is hij het echt? Niemand kan het helemaal zeker weten.
Mis het anamorfische portret van Edward VI van William Scrots niet, zo uitgerekt dat het alleen vanuit één hoek goed lijkt, en het schilderij van Branwell Brontë van zijn zussen Charlotte, Emily en Anne.
Het groepsportret van de Somerset House-conferentie van 1604 is een document op zich. Een beeld van koningin Victoria en prins Albert in middeleeuwse kleding is een curiosum apart. Levende mensen werden pas vanaf 1969 toegelaten.
Het bezoek begint met de roltrap van de Ondaatje Wing, een lange klim over twee verdiepingen die bezoekers meteen naar de Tudors brengt. Een grote renovatie, voltooid in 2023, gaf de galerie ook een nieuwe ingang met bronzen deuren van Tracey Emin.
De deuren dragen 45 portretten van onbekende vrouwen. Binnen vertellen nieuwe zalen het verhaal van de Tudors tot nu, en de hedendaagse portretten wisselen vaak, evenals de jaarlijkse tentoonstelling van de BP Portrait Award.
Het idee kwam van Earl Stanhope, die het drie keer moest voorstellen voordat het parlement instemde. Zijn buste waakt over de oude ingang, tussen Macaulay en Thomas Carlyle. Het Chandos-portret was een geschenk van Lord Ellesmere, een van de eerste trustees.
De eerste veertig jaar verhuisde de galerie door Londen: Westminster, Exhibition Road, daarna Bethnal Green. In 1896 vestigde ze zich in het huidige gebouw, betaald door de filantroop William Henry Alexander, naast de National Gallery.