Omschrijving
De National Gallery is het grote kunstmuseum van Londen, aan de noordkant van Trafalgar Square. Het bezit meer dan 2300 schilderijen uit de periode van het midden van de 13e eeuw tot 1900, van Giotto tot Cézanne, en de hoofdcollectie is gratis te bezoeken.
Het is geen koninklijke collectie. Parijs, Florence en München stelden de schilderijen van hun koningen open voor het publiek, maar in Groot-Brittannië bleven de koninklijke schilderijen bij de koning. Dus begon de natie in 1824 vanaf nul, met de aankoop van 38 schilderijen van de bankier John Julius Angerstein. Twee derde van de huidige collectie kwam als schenking.
Het neoklassieke gebouw van William Wilkins opende in 1838, aan een plein dat net was aangelegd tussen het rijke West End en het armere East End. Het werd bekritiseerd als te klein en is sindsdien steeds uitgebreid. De Sainsbury Wing, geopend in 1991, herbergt de schilderijen uit de vroege Renaissance.
Onder de meesterwerken is The Ambassadors van Holbein een dubbelportret vol details. De slag bij San Romano van Paolo Uccello is een kluwen van lansen en paarden, in perspectief. De doop van Christus van Piero della Francesca is helemaal rust en licht.
Loop niet voorbij aan Leonardo's karton van Maria met het Kind en de heilige Anna, of aan de Venus voor de spiegel van Velázquez. In de zalen van de 19e eeuw gloeien Van Goghs Zonnebloemen in geel.
Sommige van deze werken hebben gevaarlijk geleefd. In 1914 sneed de suffragette Mary Richardson de Venus voor de spiegel met een mes aan stukken, uit protest. In 1961 liep de werkloze buschauffeur Kempton Bunton met Goya's portret van de hertog van Wellington naar buiten en stuurde het vier jaar later terug. De jury vond hem niet schuldig aan het stelen van het schilderij, alleen aan het stelen van de lijst.
In de Tweede Wereldoorlog werden de schilderijen naar een leisteengroeve in Manod in Noord-Wales gebracht. Het lege gebouw ging niet dicht: de pianiste Myra Hess gaf er dagelijks lunchconcerten, om Londen moed te geven.
Het gebouw heeft zijn eigen details. Onder je voeten in de entreehallen ligt de mozaïekvloer van Boris Anrep, gemaakt tussen 1928 en 1952. Hij staat vol allegorische figuren met de gezichten van beroemdheden, onder wie Virginia Woolf, Greta Garbo en Winston Churchill.
Niet missen
• The Ambassadors.
• De Zonnebloemen.
• De slag bij San Romano.
• De Venus voor de spiegel.
• Leonardo's karton.
Wist je dat?
• In 1957 schreef een parlementaire commissie dat de schilderijen niet het doel van de galerie zijn, maar slechts het middel om mensen „een veredelend genot” te geven.
• Turner liet zijn schilderijen na aan de natie op voorwaarde dat twee ervan naast werken van Claude zouden hangen: die wens wordt nog steeds gehonoreerd.
Het is geen koninklijke collectie. Parijs, Florence en München stelden de schilderijen van hun koningen open voor het publiek, maar in Groot-Brittannië bleven de koninklijke schilderijen bij de koning. Dus begon de natie in 1824 vanaf nul, met de aankoop van 38 schilderijen van de bankier John Julius Angerstein. Twee derde van de huidige collectie kwam als schenking.
Het neoklassieke gebouw van William Wilkins opende in 1838, aan een plein dat net was aangelegd tussen het rijke West End en het armere East End. Het werd bekritiseerd als te klein en is sindsdien steeds uitgebreid. De Sainsbury Wing, geopend in 1991, herbergt de schilderijen uit de vroege Renaissance.
Onder de meesterwerken is The Ambassadors van Holbein een dubbelportret vol details. De slag bij San Romano van Paolo Uccello is een kluwen van lansen en paarden, in perspectief. De doop van Christus van Piero della Francesca is helemaal rust en licht.
Loop niet voorbij aan Leonardo's karton van Maria met het Kind en de heilige Anna, of aan de Venus voor de spiegel van Velázquez. In de zalen van de 19e eeuw gloeien Van Goghs Zonnebloemen in geel.
Sommige van deze werken hebben gevaarlijk geleefd. In 1914 sneed de suffragette Mary Richardson de Venus voor de spiegel met een mes aan stukken, uit protest. In 1961 liep de werkloze buschauffeur Kempton Bunton met Goya's portret van de hertog van Wellington naar buiten en stuurde het vier jaar later terug. De jury vond hem niet schuldig aan het stelen van het schilderij, alleen aan het stelen van de lijst.
In de Tweede Wereldoorlog werden de schilderijen naar een leisteengroeve in Manod in Noord-Wales gebracht. Het lege gebouw ging niet dicht: de pianiste Myra Hess gaf er dagelijks lunchconcerten, om Londen moed te geven.
Het gebouw heeft zijn eigen details. Onder je voeten in de entreehallen ligt de mozaïekvloer van Boris Anrep, gemaakt tussen 1928 en 1952. Hij staat vol allegorische figuren met de gezichten van beroemdheden, onder wie Virginia Woolf, Greta Garbo en Winston Churchill.
Niet missen
• The Ambassadors.
• De Zonnebloemen.
• De slag bij San Romano.
• De Venus voor de spiegel.
• Leonardo's karton.
Wist je dat?
• In 1957 schreef een parlementaire commissie dat de schilderijen niet het doel van de galerie zijn, maar slechts het middel om mensen „een veredelend genot” te geven.
• Turner liet zijn schilderijen na aan de natie op voorwaarde dat twee ervan naast werken van Claude zouden hangen: die wens wordt nog steeds gehonoreerd.