Opis
Covent Garden to dzielnica na wschodnim skraju londyńskiego West Endu, zbudowana wokół eleganckiego placu z arkadami, ulicznymi artystami, sklepami, kawiarniami i Royal Opera House. To jedna z najbardziej tętniących życiem części miasta, a zaczęła się od ogrodu.
Nazwa jest wskazówką. W średniowieczu był to otoczony murem ogród opactwa i klasztoru westminsterskiego. Gdy Henryk VIII przejął klasztory, ziemia przeszła w ręce hrabiów Bedford, a w 1630 roku czwarty hrabia wezwał architekta Inigo Jonesa.
Jones dał Londynowi pierwszy nowoczesny plac, włoską piazzę z domami z arkadami i kościołem, St Paul’s, „Kościołem Aktorów”, zbudowanym w latach 1633–1638. Od 1654 roku na placu rozwinął się targ owoców i warzyw, a po nim przyszły tawerny, kawiarnie i domy publiczne, i bogaci się wynieśli.
Market Building, neoklasycystyczna granitowa hala Charlesa Fowlera, stanęła w 1830 roku. Owoce i warzywa przeniesiono do Nine Elms w 1974 roku, a gdy protesty uratowały budynki przed rozbiórką, hala została ponownie otwarta w 1980 roku jako sklepy, kawiarnie i Apple Market.
Pod jej dachem i na piazzy uliczni artyści występują w półgodzinnych blokach, żonglują, śpiewają operę i grają muzykę. Ta tradycja jest stara: w maju 1662 roku Samuel Pepys zobaczył tu pierwsze odnotowane w Wielkiej Brytanii przedstawienie Punch and Judy.
Royal Opera House, z widownią z 1858 roku, jest domem Royal Opera i Royal Ballet. London Transport Museum mieści się w hali kwiatowej z 1871 roku, z zabytkowymi autobusami, tramwajami i pociągami.
Dzielnica jest pełna opowieści. Eliza Doolittle Shawa, z Pigmaliona i My Fair Lady, sprzedawała tu kwiaty, a Hitchcock nakręcił tu w 1972 roku Szał. Johann Strauss II napisał o tym miejscu walca w 1867 roku.
Covent Garden ma też najkrótszą przejażdżkę metrem w Londynie: z jego stacji do Leicester Square jest mniej niż 270 metrów.
Nazwa jest wskazówką. W średniowieczu był to otoczony murem ogród opactwa i klasztoru westminsterskiego. Gdy Henryk VIII przejął klasztory, ziemia przeszła w ręce hrabiów Bedford, a w 1630 roku czwarty hrabia wezwał architekta Inigo Jonesa.
Jones dał Londynowi pierwszy nowoczesny plac, włoską piazzę z domami z arkadami i kościołem, St Paul’s, „Kościołem Aktorów”, zbudowanym w latach 1633–1638. Od 1654 roku na placu rozwinął się targ owoców i warzyw, a po nim przyszły tawerny, kawiarnie i domy publiczne, i bogaci się wynieśli.
Market Building, neoklasycystyczna granitowa hala Charlesa Fowlera, stanęła w 1830 roku. Owoce i warzywa przeniesiono do Nine Elms w 1974 roku, a gdy protesty uratowały budynki przed rozbiórką, hala została ponownie otwarta w 1980 roku jako sklepy, kawiarnie i Apple Market.
Pod jej dachem i na piazzy uliczni artyści występują w półgodzinnych blokach, żonglują, śpiewają operę i grają muzykę. Ta tradycja jest stara: w maju 1662 roku Samuel Pepys zobaczył tu pierwsze odnotowane w Wielkiej Brytanii przedstawienie Punch and Judy.
Royal Opera House, z widownią z 1858 roku, jest domem Royal Opera i Royal Ballet. London Transport Museum mieści się w hali kwiatowej z 1871 roku, z zabytkowymi autobusami, tramwajami i pociągami.
Dzielnica jest pełna opowieści. Eliza Doolittle Shawa, z Pigmaliona i My Fair Lady, sprzedawała tu kwiaty, a Hitchcock nakręcił tu w 1972 roku Szał. Johann Strauss II napisał o tym miejscu walca w 1867 roku.
Covent Garden ma też najkrótszą przejażdżkę metrem w Londynie: z jego stacji do Leicester Square jest mniej niż 270 metrów.