Opis
The Shard to szklana piramida wznosząca się na 309,6 metra nad stacją London Bridge, w dzielnicy Southwark na południowym brzegu Tamizy: najwyższy budynek w Wielkiej Brytanii i miejsce, z którego tarasu widokowego zobaczysz cały Londyn naraz.
Głównym powodem, by wjechać na górę, jest The View from The Shard, taras widokowy w pobliżu szczytu wieżowca. Jego galeria widokowa i otwarty taras na 72. piętrze znajdują się 244 metry nad ulicą, wyżej niż jakikolwiek inny publiczny punkt widokowy w kraju.
Stamtąd Londyn wygląda jak mapa: wije się przez niego Tamiza, a mosty i wieże widać daleko w dole. W pogodny dzień widok sięga aż po Walbury Hill, najdalszy naturalny punkt widoczny ze szczytu, niedaleko hrabstwa Wiltshire.
Sam budynek warto obejrzeć także z dołu. Jego fasady tworzy 11 000 tafli szkła, ustawionych pod takim kątem, by odbijały niebo: wieża zmienia kolor wraz z pogodą i porami roku, srebrna w pogodny poranek, niemal niewidoczna na tle nisko wiszących szarych chmur.
Poniżej galerii widokowej Shard to małe pionowe miasto: biura, redakcja telewizyjnych wiadomości, pięciogwiazdkowy hotel na piętrach od 34. do 52. i trzy restauracje na piętrach od 31. do 33., w których do obiadu lub kolacji dostajesz widok na Londyn z wysoka.
Wieżowiec zaczął się od szkicu. Włoski architekt Renzo Piano spotkał się w 2000 roku w Berlinie na lunchu z deweloperem Irvine'em Sellarem i, jak opowiadał Sellar, odwrócił kartę dań i narysował iglicę wyrastającą z Tamizy. Piano myślał o wieżach londyńskich kościołów, masztach żaglowców i panoramach Londynu malowanych przez Canaletta.
Nazwę nadali mu krytycy. English Heritage ostrzegało, że budynek będzie „odłamkiem szkła wbitym w serce historycznego Londynu”, i przydomek się przyjął. Otwarty w lipcu 2012 roku, tuż przed igrzyskami olimpijskimi, zdobył później Emporis Skyscraper Award, a jury już wtedy nazwało go nowym symbolem Londynu.
Koniecznie zobacz
• Otwarty taras na 72. piętrze.
• Widok aż po Walbury Hill.
• Szklane fasady zmieniające się razem z niebem.
• Restauracje na piętrach od 31. do 33.
Czy wiesz, że…?
• Podczas budowy na szczycie wieżowca przez jakiś czas mieszkał lis, który żywił się resztkami jedzenia robotników: pracownicy nazwali go Romeo.
• The Shard pojawił się w filmie „Ludzkie dzieci” z 2006 roku, na długo zanim powstał: dodano go do panoramy miasta za pomocą makiety i grafiki komputerowej.
Głównym powodem, by wjechać na górę, jest The View from The Shard, taras widokowy w pobliżu szczytu wieżowca. Jego galeria widokowa i otwarty taras na 72. piętrze znajdują się 244 metry nad ulicą, wyżej niż jakikolwiek inny publiczny punkt widokowy w kraju.
Stamtąd Londyn wygląda jak mapa: wije się przez niego Tamiza, a mosty i wieże widać daleko w dole. W pogodny dzień widok sięga aż po Walbury Hill, najdalszy naturalny punkt widoczny ze szczytu, niedaleko hrabstwa Wiltshire.
Sam budynek warto obejrzeć także z dołu. Jego fasady tworzy 11 000 tafli szkła, ustawionych pod takim kątem, by odbijały niebo: wieża zmienia kolor wraz z pogodą i porami roku, srebrna w pogodny poranek, niemal niewidoczna na tle nisko wiszących szarych chmur.
Poniżej galerii widokowej Shard to małe pionowe miasto: biura, redakcja telewizyjnych wiadomości, pięciogwiazdkowy hotel na piętrach od 34. do 52. i trzy restauracje na piętrach od 31. do 33., w których do obiadu lub kolacji dostajesz widok na Londyn z wysoka.
Wieżowiec zaczął się od szkicu. Włoski architekt Renzo Piano spotkał się w 2000 roku w Berlinie na lunchu z deweloperem Irvine'em Sellarem i, jak opowiadał Sellar, odwrócił kartę dań i narysował iglicę wyrastającą z Tamizy. Piano myślał o wieżach londyńskich kościołów, masztach żaglowców i panoramach Londynu malowanych przez Canaletta.
Nazwę nadali mu krytycy. English Heritage ostrzegało, że budynek będzie „odłamkiem szkła wbitym w serce historycznego Londynu”, i przydomek się przyjął. Otwarty w lipcu 2012 roku, tuż przed igrzyskami olimpijskimi, zdobył później Emporis Skyscraper Award, a jury już wtedy nazwało go nowym symbolem Londynu.
Koniecznie zobacz
• Otwarty taras na 72. piętrze.
• Widok aż po Walbury Hill.
• Szklane fasady zmieniające się razem z niebem.
• Restauracje na piętrach od 31. do 33.
Czy wiesz, że…?
• Podczas budowy na szczycie wieżowca przez jakiś czas mieszkał lis, który żywił się resztkami jedzenia robotników: pracownicy nazwali go Romeo.
• The Shard pojawił się w filmie „Ludzkie dzieci” z 2006 roku, na długo zanim powstał: dodano go do panoramy miasta za pomocą makiety i grafiki komputerowej.