Opis
Muzeum Historii Naturalnej w South Kensington to londyńskie muzeum świata przyrody: około 80 milionów okazów, od szkieletów dinozaurów po meteoryty, w wiktoriańskim gmachu tak okazałym, że sam jest atrakcją. Wstęp do stałych galerii jest bezpłatny.
Zacznij od zewnątrz. Alfred Waterhouse zaprojektował romańską „katedrę natury”, otwartą w 1881 roku i pokrytą terakotowymi płytkami, które wytrzymywały wiktoriańską sadzę. Wszędzie wyrzeźbiono zwierzęta i rośliny: gatunki żyjące w zachodnim skrzydle, wymarłe we wschodnim.
Ten podział był pomysłem Richarda Owena, paleontologa, który chciał muzeum dla wszystkich. Jego zbiory zaczęły się od gabinetu sir Hansa Sloane’a i przez stulecie mieściły się w Muzeum Brytyjskim, zanim przeniesiono je tutaj.
W środku Hintze Hall to wielka hala główna. Szkielet płetwala błękitnego o imieniu Hope, długi na 25 metrów, nurkuje spod jej sufitu. Przez 112 lat hala należała do Dippy’ego, odlewu diplodoka, zanim w 2017 roku Hope go zastąpiła.
Galeria Dinozaurów to ulubiona sala dzieci: czaszka triceratopsa, baryonyks i animatroniczny tyranozaur. Muzeum ma też najbardziej kompletny szkielet stegozaura, jaki kiedykolwiek znaleziono, o przezwisku Sophie, oraz pierwszego odkrytego archeopteryksa, powszechnie uznawanego za najstarszego znanego ptaka.
W galeriach poświęconych Ziemi Vault pokazuje kamienie szlachetne i meteoryty, jak Szmaragd Księcia Devonshire. Galeria Ssaków ma naturalnej wielkości model płetwala błękitnego, zbudowany w 1938 roku. Wypatruj też szkieletu dodo i przekroju sekwoi olbrzymiej liczącej 1300 lat.
Galerie oznaczono kolorami w czterech strefach: czerwona to Ziemia, zielona to ptaki, owady i skamieniałości, niebieska to dinozaury i ssaki, a pomarańczowa to ogród przyrodniczy i Darwin Centre. Darwin Centre przechowuje kolekcję w płynie konserwującym, w tym Archiego, ośmiometrową i 62-centymetrową kałamarnicę olbrzymią złowioną w pobliżu Falklandów w 2004 roku.
Muzeum ma własne historie. W 1862 roku Muzeum Brytyjskie zatrudniło znawcę owadów, który nie odróżniał motyla od ćmy: był bratankiem kochanki jednego z powierników. Zbiory były wtedy w opłakanym stanie, a z 5500 owadów w katalogu Sloane’a w 1833 roku nie zostało ani jednego.
Koniecznie zobacz
• Hope, płetwala błękitnego.
• Galerię Dinozaurów.
• Vault.
• Pierwszego archeopteryksa.
• Terakotową fasadę.
Czy wiesz, że…?
• Robotnicy, którzy budowali model płetwala, zostawili w jego brzuchu klapę, by potajemnie wychodzić na papierosa.
• W 2007 roku w ogrodzie przyrodniczym muzeum odkryto prawdopodobnie nowy gatunek owada.
• Z ponad 7,1 miliona odwiedzających w 2025 roku było to najczęściej odwiedzane miejsce w Wielkiej Brytanii.
Zacznij od zewnątrz. Alfred Waterhouse zaprojektował romańską „katedrę natury”, otwartą w 1881 roku i pokrytą terakotowymi płytkami, które wytrzymywały wiktoriańską sadzę. Wszędzie wyrzeźbiono zwierzęta i rośliny: gatunki żyjące w zachodnim skrzydle, wymarłe we wschodnim.
Ten podział był pomysłem Richarda Owena, paleontologa, który chciał muzeum dla wszystkich. Jego zbiory zaczęły się od gabinetu sir Hansa Sloane’a i przez stulecie mieściły się w Muzeum Brytyjskim, zanim przeniesiono je tutaj.
W środku Hintze Hall to wielka hala główna. Szkielet płetwala błękitnego o imieniu Hope, długi na 25 metrów, nurkuje spod jej sufitu. Przez 112 lat hala należała do Dippy’ego, odlewu diplodoka, zanim w 2017 roku Hope go zastąpiła.
Galeria Dinozaurów to ulubiona sala dzieci: czaszka triceratopsa, baryonyks i animatroniczny tyranozaur. Muzeum ma też najbardziej kompletny szkielet stegozaura, jaki kiedykolwiek znaleziono, o przezwisku Sophie, oraz pierwszego odkrytego archeopteryksa, powszechnie uznawanego za najstarszego znanego ptaka.
W galeriach poświęconych Ziemi Vault pokazuje kamienie szlachetne i meteoryty, jak Szmaragd Księcia Devonshire. Galeria Ssaków ma naturalnej wielkości model płetwala błękitnego, zbudowany w 1938 roku. Wypatruj też szkieletu dodo i przekroju sekwoi olbrzymiej liczącej 1300 lat.
Galerie oznaczono kolorami w czterech strefach: czerwona to Ziemia, zielona to ptaki, owady i skamieniałości, niebieska to dinozaury i ssaki, a pomarańczowa to ogród przyrodniczy i Darwin Centre. Darwin Centre przechowuje kolekcję w płynie konserwującym, w tym Archiego, ośmiometrową i 62-centymetrową kałamarnicę olbrzymią złowioną w pobliżu Falklandów w 2004 roku.
Muzeum ma własne historie. W 1862 roku Muzeum Brytyjskie zatrudniło znawcę owadów, który nie odróżniał motyla od ćmy: był bratankiem kochanki jednego z powierników. Zbiory były wtedy w opłakanym stanie, a z 5500 owadów w katalogu Sloane’a w 1833 roku nie zostało ani jednego.
Koniecznie zobacz
• Hope, płetwala błękitnego.
• Galerię Dinozaurów.
• Vault.
• Pierwszego archeopteryksa.
• Terakotową fasadę.
Czy wiesz, że…?
• Robotnicy, którzy budowali model płetwala, zostawili w jego brzuchu klapę, by potajemnie wychodzić na papierosa.
• W 2007 roku w ogrodzie przyrodniczym muzeum odkryto prawdopodobnie nowy gatunek owada.
• Z ponad 7,1 miliona odwiedzających w 2025 roku było to najczęściej odwiedzane miejsce w Wielkiej Brytanii.