Opis
Millennium Bridge to stalowa kładka nad Tamizą w Londynie, łącząca Bankside na południowym brzegu z City of London na północnym. Jest tylko dla pieszych, ma 325 metrów długości i jest tak smukła, że zdaje się unosić nad wodą.
Oba jej końce sprawiają, że to ulubiona przeprawa. Po stronie południowej stoją Tate Modern, Shakespeare's Globe i Bankside Gallery, po północnej City of London School, tuż pod katedrą św. Pawła.
Nie przegap widoku z południowego brzegu, przy Tate Modern. Most jest ustawiony tak, że południowa fasada katedry św. Pawła ukazuje się po drugiej stronie rzeki, w ramie podpór mostu.
Projekt Arupa, Foster + Partners i rzeźbiarza Anthony'ego Caro miał być „ostrzem światła”: wiszącym mostem z linami pod pomostem, tak płytkim, że ledwo przerywa widok. Aluminiowy pomost ma zaledwie cztery metry szerokości.
Przy północnym końcu mostu stoi krótka pochyła winda, Millennium Inclinator. Fani Harry'ego Pottera znają ten most także z filmu „Książę Półkrwi”, gdzie Śmierciożercy rzucają go do Tamizy.
Most otwarto 10 czerwca 2000 roku, a dwa dni później go zamknięto. Pierwszego dnia przeszło po nim 90 tysięcy osób, do 2000 naraz, a nowa kładka kołysała się pod ich stopami tak mocno, że londyńczycy od razu nazwali ją „Wobbly Bridge”, czyli Chwiejnym Mostem.
Co poszło nie tak? Gdy most kołysze się na boki, piesi nieświadomie zaczynają iść w jego rytmie, a każdy krok nasila kołysanie. Żołnierze od wieków łamią krok na mostach, ale tego bocznego zjawiska projektanci nie przewidzieli.
Inżynierowie próbowali usztywnić most, ale zmieniłoby to jego wygląd. Remedium zajęło prawie dwa lata i 5 milionów funtów: 37 tłumików lepkościowych i 52 tłumiki masowo-strojone, zamontowane niewidocznie pod pomostem i przy filarach.
Most ponownie otwarto 22 lutego 2002 roku i od tamtej pory nie kołysze się istotnie. Przydomek jednak został. Siedmiuset pracowników Arupa przeszło po nim w końcowych testach.
Oba jej końce sprawiają, że to ulubiona przeprawa. Po stronie południowej stoją Tate Modern, Shakespeare's Globe i Bankside Gallery, po północnej City of London School, tuż pod katedrą św. Pawła.
Nie przegap widoku z południowego brzegu, przy Tate Modern. Most jest ustawiony tak, że południowa fasada katedry św. Pawła ukazuje się po drugiej stronie rzeki, w ramie podpór mostu.
Projekt Arupa, Foster + Partners i rzeźbiarza Anthony'ego Caro miał być „ostrzem światła”: wiszącym mostem z linami pod pomostem, tak płytkim, że ledwo przerywa widok. Aluminiowy pomost ma zaledwie cztery metry szerokości.
Przy północnym końcu mostu stoi krótka pochyła winda, Millennium Inclinator. Fani Harry'ego Pottera znają ten most także z filmu „Książę Półkrwi”, gdzie Śmierciożercy rzucają go do Tamizy.
Most otwarto 10 czerwca 2000 roku, a dwa dni później go zamknięto. Pierwszego dnia przeszło po nim 90 tysięcy osób, do 2000 naraz, a nowa kładka kołysała się pod ich stopami tak mocno, że londyńczycy od razu nazwali ją „Wobbly Bridge”, czyli Chwiejnym Mostem.
Co poszło nie tak? Gdy most kołysze się na boki, piesi nieświadomie zaczynają iść w jego rytmie, a każdy krok nasila kołysanie. Żołnierze od wieków łamią krok na mostach, ale tego bocznego zjawiska projektanci nie przewidzieli.
Inżynierowie próbowali usztywnić most, ale zmieniłoby to jego wygląd. Remedium zajęło prawie dwa lata i 5 milionów funtów: 37 tłumików lepkościowych i 52 tłumiki masowo-strojone, zamontowane niewidocznie pod pomostem i przy filarach.
Most ponownie otwarto 22 lutego 2002 roku i od tamtej pory nie kołysze się istotnie. Przydomek jednak został. Siedmiuset pracowników Arupa przeszło po nim w końcowych testach.