Opis
London Eye to ogromne koło widokowe na South Bank, nad Tamizą, między Mostem Westminsterskim a Hungerford Bridge: jego przeszklone kapsuły unoszą pasażerów 135 metrów nad rzeką w powolnej, półgodzinnej przejażdżce nad dachami centralnego Londynu.
Najważniejsza jest sama przejażdżka. Koło obraca się z prędkością około 26 centymetrów na sekundę, tak wolno, że się nie zatrzymuje: pasażerowie po prostu wchodzą do poruszających się kapsuł i z nich wychodzą na poziomie ziemi. Zatrzymuje się je tylko dla osób, które potrzebują więcej czasu na wejście.
Kapsuł jest 32: hermetycznych i klimatyzowanych, każda waży 10 ton i mieści do 25 osób. W środku jest ławka, ale większość ludzi chodzi wzdłuż szyb, podziwiając widok, który powoli się zmienia, gdy kapsuła wznosi się, osiąga szczyt i znów zjeżdża w dół.
Numeracja biegnie od 1 do 33 i z przesądu pomija 13, a każda kapsuła symbolizuje jedną z londyńskich gmin. Jedną z nich w 2013 roku nazwano Coronation Capsule, z okazji 60. rocznicy koronacji Elżbiety II.
Konstrukcji warto przyjrzeć się także z dołu. Obręcz wisi na naprężonych stalowych linach jak gigantyczne szprychowe koło rowerowe, a całość jest wspornikowa: podtrzymuje ją rama w kształcie litery A tylko z jednej strony. Nocą diody LED nadają obręczy kolory.
Przed wejściem na pokład krótki film 4D w pobliskim County Hall pokazuje zabytki Londynu oczami mewy, z wiatrem, padającym śniegiem i zapachami na sali. Trwa około czterech minut.
Koło narodziło się jako zgłoszenie do konkursu gazety z 1993 roku na symbol nowego tysiąclecia, autorstwa architektów Davida Marksa i Julii Barfield, małżeństwa. Jury nie wyłoniło zwycięzcy, więc para obciążyła swój dom nową hipoteką i mimo to zrealizowała projekt.
Zbudowano je z segmentów przypływających w górę Tamizy na barkach, zmontowano w pozycji leżącej na platformach na rzece, a potem podniesiono, w tempie dwóch stopni na godzinę, z tygodniową przerwą w połowie drogi. Stal, liny, łożyska i kapsuły pochodziły z sześciu krajów europejskich.
Premier Tony Blair otworzył je 31 grudnia 1999 roku, wystrzeliwując promień lasera nad Tamizą, ale problem ze sprzęgłem w kapsułach sprawił, że płacący goście musieli czekać do marca 2000 roku. Miało stać tylko pięć lat, a w 2002 roku zostało na stałe.
Koniecznie zobacz
• Przejażdżkę w szklanej kapsule.
• Widok ze szczytu.
• Film 4D w County Hall.
• Koło podświetlone nocą.
Czy wiesz, że…?
• W każdego sylwestra z samego koła wystrzeliwuje się ponad 2000 fajerwerków.
• Co najmniej 6000 osób oświadczyło się na jego pokładzie.
• Wysokość koła może pojawić się w teście Life in the UK, wymaganym do uzyskania brytyjskiego obywatelstwa.
Najważniejsza jest sama przejażdżka. Koło obraca się z prędkością około 26 centymetrów na sekundę, tak wolno, że się nie zatrzymuje: pasażerowie po prostu wchodzą do poruszających się kapsuł i z nich wychodzą na poziomie ziemi. Zatrzymuje się je tylko dla osób, które potrzebują więcej czasu na wejście.
Kapsuł jest 32: hermetycznych i klimatyzowanych, każda waży 10 ton i mieści do 25 osób. W środku jest ławka, ale większość ludzi chodzi wzdłuż szyb, podziwiając widok, który powoli się zmienia, gdy kapsuła wznosi się, osiąga szczyt i znów zjeżdża w dół.
Numeracja biegnie od 1 do 33 i z przesądu pomija 13, a każda kapsuła symbolizuje jedną z londyńskich gmin. Jedną z nich w 2013 roku nazwano Coronation Capsule, z okazji 60. rocznicy koronacji Elżbiety II.
Konstrukcji warto przyjrzeć się także z dołu. Obręcz wisi na naprężonych stalowych linach jak gigantyczne szprychowe koło rowerowe, a całość jest wspornikowa: podtrzymuje ją rama w kształcie litery A tylko z jednej strony. Nocą diody LED nadają obręczy kolory.
Przed wejściem na pokład krótki film 4D w pobliskim County Hall pokazuje zabytki Londynu oczami mewy, z wiatrem, padającym śniegiem i zapachami na sali. Trwa około czterech minut.
Koło narodziło się jako zgłoszenie do konkursu gazety z 1993 roku na symbol nowego tysiąclecia, autorstwa architektów Davida Marksa i Julii Barfield, małżeństwa. Jury nie wyłoniło zwycięzcy, więc para obciążyła swój dom nową hipoteką i mimo to zrealizowała projekt.
Zbudowano je z segmentów przypływających w górę Tamizy na barkach, zmontowano w pozycji leżącej na platformach na rzece, a potem podniesiono, w tempie dwóch stopni na godzinę, z tygodniową przerwą w połowie drogi. Stal, liny, łożyska i kapsuły pochodziły z sześciu krajów europejskich.
Premier Tony Blair otworzył je 31 grudnia 1999 roku, wystrzeliwując promień lasera nad Tamizą, ale problem ze sprzęgłem w kapsułach sprawił, że płacący goście musieli czekać do marca 2000 roku. Miało stać tylko pięć lat, a w 2002 roku zostało na stałe.
Koniecznie zobacz
• Przejażdżkę w szklanej kapsule.
• Widok ze szczytu.
• Film 4D w County Hall.
• Koło podświetlone nocą.
Czy wiesz, że…?
• W każdego sylwestra z samego koła wystrzeliwuje się ponad 2000 fajerwerków.
• Co najmniej 6000 osób oświadczyło się na jego pokładzie.
• Wysokość koła może pojawić się w teście Life in the UK, wymaganym do uzyskania brytyjskiego obywatelstwa.