Opis
Świątynia Buddhapadipa (Wat Buddhapadipa) to tajska świątynia buddyjska wśród zielonych uliczek Wimbledonu, w południowo-zachodnim Londynie: około 1,6 hektara ogrodów i drzew wokół tajskiej sali ordynacyjnej, a odwiedzający każdego wyznania są tu mile widziani.
Powód, by tu przyjechać, kryje się w sali, czyli ubosot: jej ściany pokrywają malowidła, nad którymi przez około osiem lat pracowało mniej więcej trzydziestu tajskich artystów pod kierunkiem Panyi Vijinthanasarna i Chalermchaia Kositpipata.
Centralne pomieszczenie opowiada życie Buddy, boczne – dżataki, w śmiałym, współczesnym stylu, niezwykłym dla malarstwa buddyjskiego, który pomógł ukształtować neotradycyjną sztukę tajską. Wśród posągów stoi Czarny Budda, brąz z epoki Sukhothai liczący około 650–700 lat.
Świątynię otworzyli w 1966 roku król Bhumibol i królowa Sirikit, a król nadał jej nazwę „Światło Buddy”. Zaczynała w domu w East Sheen, a do Wimbledonu przeniosła się w 1976 roku.
Powód, by tu przyjechać, kryje się w sali, czyli ubosot: jej ściany pokrywają malowidła, nad którymi przez około osiem lat pracowało mniej więcej trzydziestu tajskich artystów pod kierunkiem Panyi Vijinthanasarna i Chalermchaia Kositpipata.
Centralne pomieszczenie opowiada życie Buddy, boczne – dżataki, w śmiałym, współczesnym stylu, niezwykłym dla malarstwa buddyjskiego, który pomógł ukształtować neotradycyjną sztukę tajską. Wśród posągów stoi Czarny Budda, brąz z epoki Sukhothai liczący około 650–700 lat.
Świątynię otworzyli w 1966 roku król Bhumibol i królowa Sirikit, a król nadał jej nazwę „Światło Buddy”. Zaczynała w domu w East Sheen, a do Wimbledonu przeniosła się w 1976 roku.