Omschrijving
The Shard is de glazen piramide die 309,6 meter hoog boven station London Bridge oprijst, in Southwark op de zuidoever van de Theems: het hoogste gebouw van het Verenigd Koninkrijk, en de plek om vanaf het uitkijkplatform heel Londen in één keer te zien.
De belangrijkste reden om naar boven te gaan is The View from The Shard, het uitkijkplatform vlak bij de top van de toren. De uitkijkgalerij en het openluchtterras op de 72e verdieping liggen 244 meter boven de straat, hoger dan elk ander openbaar uitkijkpunt in het land.
Van daarboven ziet Londen eruit als een kaart, met de Theems die erdoorheen kronkelt en de bruggen en torens diep beneden. Op een heldere dag reikt het uitzicht tot Walbury Hill, het verste natuurlijke punt dat je vanaf de top kunt zien, vlak bij Wiltshire.
Ook van beneden is het gebouw de moeite waard. De gevels bestaan uit 11.000 glazen panelen, zo schuin geplaatst dat ze de lucht weerspiegelen: de toren verandert van kleur met het weer en de seizoenen, zilver op een heldere ochtend, bijna onzichtbaar tegen laaghangende grijze wolken.
Onder de uitkijkgalerij is de Shard een kleine verticale stad: kantoren, een televisieredactie, een vijfsterrenhotel op de verdiepingen 34 tot en met 52 en drie restaurants op de verdiepingen 31 tot en met 33, waar je bij de lunch of het diner hoog boven Londen zit.
De toren begon met een schets. De Italiaanse architect Renzo Piano lunchte in 2000 in Berlijn met projectontwikkelaar Irvine Sellar en draaide volgens Sellar de menukaart om en tekende een spits die uit de Theems oprees. Piano dacht aan de kerktorens van de stad, de masten van zeilschepen en de Londense skylines die Canaletto schilderde.
De naam kwam van zijn critici. English Heritage waarschuwde dat het gebouw 'een glasscherf door het hart van historisch Londen' zou worden, en de bijnaam bleef hangen. De toren werd in juli 2012 geopend, vlak voor de Olympische Spelen, en won daarna de Emporis Skyscraper Award, waarvan de jury hem al het nieuwe symbool van Londen noemde.
Niet missen
• Het openluchtterras op de 72e verdieping.
• Het uitzicht tot aan Walbury Hill.
• De glazen gevels die met de lucht meekleuren.
• De restaurants op de verdiepingen 31 tot en met 33.
Wist je dat?
• Tijdens de bouw woonde er een tijdje een vos boven in de toren, die leefde van de etensresten van de bouwvakkers: het personeel noemde hem Romeo.
• The Shard verscheen al in 2006 in de film Children of Men, jaren voordat hij bestond: hij werd met een maquette en computergraphics aan de skyline toegevoegd.
De belangrijkste reden om naar boven te gaan is The View from The Shard, het uitkijkplatform vlak bij de top van de toren. De uitkijkgalerij en het openluchtterras op de 72e verdieping liggen 244 meter boven de straat, hoger dan elk ander openbaar uitkijkpunt in het land.
Van daarboven ziet Londen eruit als een kaart, met de Theems die erdoorheen kronkelt en de bruggen en torens diep beneden. Op een heldere dag reikt het uitzicht tot Walbury Hill, het verste natuurlijke punt dat je vanaf de top kunt zien, vlak bij Wiltshire.
Ook van beneden is het gebouw de moeite waard. De gevels bestaan uit 11.000 glazen panelen, zo schuin geplaatst dat ze de lucht weerspiegelen: de toren verandert van kleur met het weer en de seizoenen, zilver op een heldere ochtend, bijna onzichtbaar tegen laaghangende grijze wolken.
Onder de uitkijkgalerij is de Shard een kleine verticale stad: kantoren, een televisieredactie, een vijfsterrenhotel op de verdiepingen 34 tot en met 52 en drie restaurants op de verdiepingen 31 tot en met 33, waar je bij de lunch of het diner hoog boven Londen zit.
De toren begon met een schets. De Italiaanse architect Renzo Piano lunchte in 2000 in Berlijn met projectontwikkelaar Irvine Sellar en draaide volgens Sellar de menukaart om en tekende een spits die uit de Theems oprees. Piano dacht aan de kerktorens van de stad, de masten van zeilschepen en de Londense skylines die Canaletto schilderde.
De naam kwam van zijn critici. English Heritage waarschuwde dat het gebouw 'een glasscherf door het hart van historisch Londen' zou worden, en de bijnaam bleef hangen. De toren werd in juli 2012 geopend, vlak voor de Olympische Spelen, en won daarna de Emporis Skyscraper Award, waarvan de jury hem al het nieuwe symbool van Londen noemde.
Niet missen
• Het openluchtterras op de 72e verdieping.
• Het uitzicht tot aan Walbury Hill.
• De glazen gevels die met de lucht meekleuren.
• De restaurants op de verdiepingen 31 tot en met 33.
Wist je dat?
• Tijdens de bouw woonde er een tijdje een vos boven in de toren, die leefde van de etensresten van de bouwvakkers: het personeel noemde hem Romeo.
• The Shard verscheen al in 2006 in de film Children of Men, jaren voordat hij bestond: hij werd met een maquette en computergraphics aan de skyline toegevoegd.