Omschrijving
De London Eye is het reuzenrad aan de South Bank van de Theems, tussen Westminster Bridge en Hungerford Bridge: de glazen capsules tillen passagiers 135 meter boven de rivier, voor een rustige rit van een halfuur over de daken van het centrum van Londen.
De rit zelf is het hoofdnummer. Het rad draait met zo'n 26 centimeter per seconde, zo langzaam dat het niet stopt: passagiers stappen gewoon op de begane grond in en uit de rijdende capsules. Alleen voor wie meer tijd nodig heeft om in te stappen, wordt het stilgezet.
Er zijn 32 afgesloten capsules met airconditioning, die elk 10 ton wegen en plaats bieden aan maximaal 25 mensen. Binnen staat een bank, maar de meeste mensen lopen langs het glas voor het uitzicht, dat langzaam verandert terwijl de capsule klimt, het hoogste punt bereikt en weer daalt.
De nummering loopt van 1 tot 33 en slaat 13 over, uit bijgeloof, en elke capsule staat voor een van de Londense boroughs. Een ervan kreeg in 2013 de naam Coronation Capsule, voor de 60e verjaardag van de kroning van Elizabeth II.
Ook vanaf de grond is de constructie de moeite waard. De velg hangt aan gespannen staalkabels als een enorm fietswiel met spaken, en het geheel is uitkragend: het wordt aan maar één kant gedragen door een A-vormig frame. 's Nachts kleuren ledlampen de velg.
Voor het instappen toont een korte 4D-film in het nabijgelegen County Hall de bezienswaardigheden van Londen door de ogen van een meeuw, met wind, vallende sneeuw en geuren in de zaal. Hij duurt ongeveer vier minuten.
Het rad begon als inzending voor een krantenwedstrijd uit 1993 voor een monument voor het millennium, van de architecten David Marks en Julia Barfield, een echtpaar. De jury wees geen winnaar aan, dus nam het stel een nieuwe hypotheek op hun huis en zette het toch door.
Het werd gebouwd uit delen die op aken de Theems op werden gevaren, liggend in elkaar gezet op platforms in de rivier en daarna overeind getrokken, met twee graden per uur en halverwege een week pauze. Staal, kabels, lagers en capsules kwamen uit zes Europese landen.
Premier Tony Blair opende het op 31 december 1999 met een laserstraal over de Theems, maar door een probleem met een koppeling in de capsules moest het betalende publiek wachten tot maart 2000. Het zou er maar vijf jaar staan en werd in 2002 permanent.
Niet missen
• De rit in een glazen capsule.
• Het uitzicht vanaf de top.
• De 4D-film in County Hall.
• Het verlichte rad 's nachts.
Wist je dat?
• Elke oudejaarsavond worden er vanaf het rad zelf meer dan 2.000 vuurpijlen afgeschoten.
• Minstens 6.000 mensen hebben aan boord een huwelijksaanzoek gedaan.
• De hoogte van het rad kan opduiken in de Life in the UK-test voor het Britse staatsburgerschap.
De rit zelf is het hoofdnummer. Het rad draait met zo'n 26 centimeter per seconde, zo langzaam dat het niet stopt: passagiers stappen gewoon op de begane grond in en uit de rijdende capsules. Alleen voor wie meer tijd nodig heeft om in te stappen, wordt het stilgezet.
Er zijn 32 afgesloten capsules met airconditioning, die elk 10 ton wegen en plaats bieden aan maximaal 25 mensen. Binnen staat een bank, maar de meeste mensen lopen langs het glas voor het uitzicht, dat langzaam verandert terwijl de capsule klimt, het hoogste punt bereikt en weer daalt.
De nummering loopt van 1 tot 33 en slaat 13 over, uit bijgeloof, en elke capsule staat voor een van de Londense boroughs. Een ervan kreeg in 2013 de naam Coronation Capsule, voor de 60e verjaardag van de kroning van Elizabeth II.
Ook vanaf de grond is de constructie de moeite waard. De velg hangt aan gespannen staalkabels als een enorm fietswiel met spaken, en het geheel is uitkragend: het wordt aan maar één kant gedragen door een A-vormig frame. 's Nachts kleuren ledlampen de velg.
Voor het instappen toont een korte 4D-film in het nabijgelegen County Hall de bezienswaardigheden van Londen door de ogen van een meeuw, met wind, vallende sneeuw en geuren in de zaal. Hij duurt ongeveer vier minuten.
Het rad begon als inzending voor een krantenwedstrijd uit 1993 voor een monument voor het millennium, van de architecten David Marks en Julia Barfield, een echtpaar. De jury wees geen winnaar aan, dus nam het stel een nieuwe hypotheek op hun huis en zette het toch door.
Het werd gebouwd uit delen die op aken de Theems op werden gevaren, liggend in elkaar gezet op platforms in de rivier en daarna overeind getrokken, met twee graden per uur en halverwege een week pauze. Staal, kabels, lagers en capsules kwamen uit zes Europese landen.
Premier Tony Blair opende het op 31 december 1999 met een laserstraal over de Theems, maar door een probleem met een koppeling in de capsules moest het betalende publiek wachten tot maart 2000. Het zou er maar vijf jaar staan en werd in 2002 permanent.
Niet missen
• De rit in een glazen capsule.
• Het uitzicht vanaf de top.
• De 4D-film in County Hall.
• Het verlichte rad 's nachts.
Wist je dat?
• Elke oudejaarsavond worden er vanaf het rad zelf meer dan 2.000 vuurpijlen afgeschoten.
• Minstens 6.000 mensen hebben aan boord een huwelijksaanzoek gedaan.
• De hoogte van het rad kan opduiken in de Life in the UK-test voor het Britse staatsburgerschap.