Omschrijving
De Cutty Sark is een theeklipper uit de 19e eeuw waar je omheen en zelfs onderdoor kunt lopen: een driemaster, bewaard in een droogdok met glazen rok in Greenwich, in zuidoost-Londen, aan de Theems. Ze was een van de snelste schepen van haar tijd.
Haar romp is ongeveer drie meter boven de dokbodem opgetild, zodat bezoekers eronderdoor kunnen lopen en de koperkleurige beplating zien die haar bodem bedekte. De houten romp rust op een ijzeren geraamte, een bouwwijze die slechts twee andere schepen uit de 19e eeuw nog delen.
Hierboven laten de dekken en het want zien hoe een klipper werkte. Het schip was lang en scherp, gebouwd voor snelheid. Mis het boegbeeld van Nannie Dee niet, een witte gesneden heks met lang zwart haar en een grijze paardenstaart in haar hand.
De naam komt uit een gedicht. In Robert Burns' "Tam o' Shanter" danst de jonge heks Nannie in een "cutty sark", een veel te kort hemd, en jaagt dan Tam op zijn paard achterna en rukt de staart eraf. De naam beloofde snelheid.
Ook de moeite waard is de collectie scheepsboegbeelden in de galerij onder de romp, de grootste ter wereld. Tientallen gesneden figuren, sommige levensecht, kijken uit het halfdonker.
In 1869 in Schotland te water gelaten, kwam ze te laat voor de thee: in datzelfde jaar ging het Suezkanaal open en namen stoomschepen de route naar China over.
Haar beroemde race was in 1872, tegen de rivaal Thermopylae. Na twee weken had ze ongeveer 400 zeemijl voorsprong, tot een storm haar roer afrukte. De timmerman smeedde in zes dagen op zee een nieuw en ze bereikte Londen slechts een week later.
Haar roem kwam later, met Australische wol. Onder kapitein Richard Woodget zeilde ze naar het zuiden, de Roaring Forties in, op zoek naar de sterkste wind, en tien jaar lang was ze het snelste schip op de route. In 1889 noteerde een passagiersstoomschip dat ze het 's nachts met 17 knopen inhaalde.
In 1954 kwam ze als museum tot rust in Greenwich. Een brand in 2007, tijdens de restauratie, woedde urenlang en verwoestte haar middenstuk, maar minder dan vijf procent van haar originele materiaal ging verloren, omdat veel ervan eerder was verwijderd. In 2012 heropende ze.
Haar romp is ongeveer drie meter boven de dokbodem opgetild, zodat bezoekers eronderdoor kunnen lopen en de koperkleurige beplating zien die haar bodem bedekte. De houten romp rust op een ijzeren geraamte, een bouwwijze die slechts twee andere schepen uit de 19e eeuw nog delen.
Hierboven laten de dekken en het want zien hoe een klipper werkte. Het schip was lang en scherp, gebouwd voor snelheid. Mis het boegbeeld van Nannie Dee niet, een witte gesneden heks met lang zwart haar en een grijze paardenstaart in haar hand.
De naam komt uit een gedicht. In Robert Burns' "Tam o' Shanter" danst de jonge heks Nannie in een "cutty sark", een veel te kort hemd, en jaagt dan Tam op zijn paard achterna en rukt de staart eraf. De naam beloofde snelheid.
Ook de moeite waard is de collectie scheepsboegbeelden in de galerij onder de romp, de grootste ter wereld. Tientallen gesneden figuren, sommige levensecht, kijken uit het halfdonker.
In 1869 in Schotland te water gelaten, kwam ze te laat voor de thee: in datzelfde jaar ging het Suezkanaal open en namen stoomschepen de route naar China over.
Haar beroemde race was in 1872, tegen de rivaal Thermopylae. Na twee weken had ze ongeveer 400 zeemijl voorsprong, tot een storm haar roer afrukte. De timmerman smeedde in zes dagen op zee een nieuw en ze bereikte Londen slechts een week later.
Haar roem kwam later, met Australische wol. Onder kapitein Richard Woodget zeilde ze naar het zuiden, de Roaring Forties in, op zoek naar de sterkste wind, en tien jaar lang was ze het snelste schip op de route. In 1889 noteerde een passagiersstoomschip dat ze het 's nachts met 17 knopen inhaalde.
In 1954 kwam ze als museum tot rust in Greenwich. Een brand in 2007, tijdens de restauratie, woedde urenlang en verwoestte haar middenstuk, maar minder dan vijf procent van haar originele materiaal ging verloren, omdat veel ervan eerder was verwijderd. In 2012 heropende ze.